دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 The Validity of the Methods of Tolerating (learning with difficulty) Ḥadīth in the Presence of Shaykh al-Ṣadūq [Case Study: Permission, Correspondence, and Finding (Arabic: وِجادة)] اعتبار طرق تحمل حدیث نزد شیخ صدوق (با نگاهی بر طرق اجازه، مکاتبه و وجاده) 3 24 1583 10.30513/hd.2022.3241.1130 FA معصومه طاهریان قادی دانش آموخته دکتری از دانشگاه مازندران سید محسن موسوی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه مازندران Journal Article 2021 08 07 There have been various methods of receiving ḥadīth in the earlier period, which are called methods of tolerating (learning with difficulty, Arabic: تَحَمُّل الحدیث) ḥadīth. The method of tolerating (learning with difficulty) through the validity of the ḥadīth has been effective in the tradition of obtaining ḥadīth. Although permission, correspondence and finding (Arabic: وِجادة) as ways of tolerating ḥadīth have a lower validity than listening and reciting, but these methods have been used in the ḥadīth works of Shaykh al-Ṣadūq. This research has studied the application and validity of these three methods using descriptive-analytical method before Saduq to show his adherence in mentioning the methods and its effect on the validity of narrations. The results of this study show that permission in two absolute and conjugated (connected) types with other methods of tolerating the ḥadīth has a different degree of validity and only the validity of absolute permission is the subject of discussion. Al-Ṣadūq has resorted to the methods of absolute permission and correspondence due to lack of access to al-Shaykh or lack of time to listen to the ḥadīth. He has stipulated (clarified) through his unusual tolerating method with the word [we were informed, Arabic: أُخْبِرنا, Romanized: ukhbirnā] and other statements in most cases. He believed in the invalidity (the lack of credibility) of finding (Arabic: وِجادة) and has considered the finding valid only in the original version of the scripts (Arabic: التوقیع, Romanized: al-tawqī‘āt) with the Infallible's (al-Maʿṣūm) handwriting. در دوران متقدم روش‌های مختلفی برای دریافت حدیث وجود داشته است که از آن‌‌ها به شیوه‌های تحمل حدیث یاد می‌شود. در سنت اخذ حدیث، طریق تحمل در اعتبار حدیث مؤثر بوده است. اگرچه اجازه، مکاتبه و وجاده به عنوان طرق تحمل حدیث، از اعتبار پایین‌تری نسبت به سماع و قرائت برخوردار بوده، اما این طرق در آثار حدیثی شیخ صدوق به کار گرفته شده‌ است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی کاربرد و اعتبار این سه طریق نزد صدوق را مورد مطالعه قرار داده تا پایبندی وی در ذکر طرق و تأثیرگذاری آن بر اعتبار روایات را نمایان سازد. نتایج حاصل شده از این پژوهش نشان می‌دهد که اجازه در دو نوع مطلق و مقرون با سایر طرق تحمل حدیث، از درجه اعتبار متفاوتی برخوردار بوده است و تنها اعتبار اجازه مطلق محل بحث است. صدوق به دلایل عدم دسترسی به شیخ یا عدم زمان کافی برای سماع حدیث، متوسل به روش‌های اجازه مطلق و مکاتبه شده است. وی در اکثر موارد با لفظ اخبرنا و قیود دیگر بر طریق تحمل غیرمعمول خود، تصریح کرده است. وی قائل به عدم اعتبار وجاده بوده و تنها در نسخه اصلی توقیعات با خط معصوم (ع) وجاده را معتبر دانسته است.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1583_990a2bbdba3879ea1b38ff9b9f597162.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 Imamology In the letter attributed to Imam Sadiq (AS) to companions امام شناسی در نامه منسوب به امام صادق(ع) خطاب به اصحاب 25 52 1597 10.30513/hd.2021.2544.1101 FA فتحیه فتاحی زاده استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا(س). زهرا صرفی استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا(س) سمیه سروقد مقدم کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا(س)، Journal Article 2021 03 20 Imamate is one of the necessities of the Shiite religion and following the Imam can only be achieved with the knowledge of the Imam. Undoubtedly, the best introducing is the one which is done in the language of Imam Masoom (AS). In the Shiite hadith heritage, a letter attributed to Imam Sadiq (AS) addressed to the companions in all ages has been reported. In the present study, this letter has been dealt with by content analysis method. The results of quantitative analysis show that in a part of the letter, the keyword "Imam" has a significant repetition, which in most cases has been used to refer to the Imams (AS). Therefore, in the present study, by analyzing the content of the letter attributed to Imam Sadiq (AS) to the companions, an attempt was made to explain the view of Imam (AS) on the subject of Imamology. The results of qualitative analysis also indicate in the category of "Imamology", the issues related to the introduction of the Imam and the position of the Imamate, the attributes and duties of the Imam and the right of the Imam over the people have been expressed in a functionalist way, that means, according to the circumstances of the audience, the Imam had not been seek to prove the position of the Imamate or a complete description of the characteristics of the Imam, but put emphasis on, need of the companions, to the Imam, for benefit from the guidance of these nobles. امامت از ضروریات مذهب تشیع است و تبعیت از امام جز با معرفت امام محقق نمی‌شود. بی‌تردید بهترین معرفی آن است که از زبان خود امام معصوم (ع) باشد. اولین حدیث از کتاب روضة الکافی، نامه ای از امام صادق (ع) خطاب به اصحاب است. نتایج تحلیل محتوای کمّی نشان می‌دهد در بخشی از این نامه، کلیدواژه‌ی «امام» دارای تکرار قابل‌توجهی است؛ به گونه ای که از نظر فراوانی در مقایسه با سایر کلیدواژه ها جایگاه سوم را دارا میباشد و در 88% موارد، این کلید واژه برای اشاره به ائمه معصومین (ع) به‌کاررفته است. ازاین‌رو در پژوهش حاضر با تحلیل مضمون این نامه تلاش شد تا نگاه امام (ع) در موضوع ‌‌امام‌شناسی تبیین شود. نتایج تحلیل محتوا، ضمن اینکه مشخص می‌کند در مقوله‌ی «امام‌شناسی» مباحث مرتبط با معرفی امام و جایگاه امامت، صفات و وظایف امام و حق امام بر مردم بیان شده است؛ نشان می دهد، حضرت در پی اثبات جایگاه امامت یا شرح کامل اوصاف امام نبوده‌ است بلکه تبیین اعتقاد صحیح اسلامی در زمینه امام شناسی و تأکید بر نیازمندی اصحاب به امام، جهت بهره‌مندی ایشان از شأن هدایتگری این بزرگواران، مورد توجه آن امام همام بوده است.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1597_a30d8ea55062a7868496ddbcf99adb73.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 Re-reading Ibn Ghazairi's narrative behavior and systemic belief in the thinking of thinkers بازخوانش سلوک راوی شناسی و نظام باوری ابن غضائری در پندار اندیشه وران 53 76 1592 10.30513/hd.2021.829.1050 FA قاسم محسنی مری دانش آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث از دانشگاه پیام نور تهران جنوب Journal Article 2020 04 26 Ibn Ghadāʿirī (Arabic: إبن غَضائِری) is one of the prominent ḥadīth narrators in the earlier age who has reread the ḥadīth narrator's status using the knowledge of ḥadīth and biographical evaluation (Arabic: الرِّجال, Romanized: al-rijāl) specific to his time. His field of biographical evaluation studies is a representation of his scientific personality, intellectual model and method of accessing Rijāl sources. His critical approach to this knowledge can be represented and judged by his historical Rijāl (not objective). However, the lack of historical narrative sources about Ibn Ghadāʿirī's personal and social identity has become a position for different epistemological speculations in the field of his historical personality, beliefs and knowledge among the earlier and later (posterior) scholars of Rijāl and other scholars. It was attempted in this article to reread analytically, Ibn Ghadāʿirī's scientific and religious character by using the narrations of the contemporary Rijālian scholars of Ibn Ghadāʿirī and the narratorologists after him ابن غضائری از راوی شناسان برجسته حدیثی در عصر متقدمان می باشدکه با بهره گیریی از ملاک ها و بنیان های معرفتی ویژه زمانه خویش به بازخوانی احوال روایان حدیثی پرداخته است. حوزه مطالعات رجال شناسی وی همبسته با تصویرسازی شایسته از هویت دانشی و الگوی فکری او در زمانه زیسته و نحوه دستیابی او به منابع رجالی می باشد. رهیافت نقادانه وی در این دانش در اثر رجالی تاریخی نه عینی قابل بازنمایی و سنجه می باشد. اما کمینه منابع روایی تاریخی درباره هویت فردی و اجتماعی ابن غضائری بستری برای گمانه های ناهمگون معرفتی در حوزه شخصیت تاریخی، باوری ودانشی وی در میان دانشوران پیشینی و پسینی رجالی و غیرآن شده است. در این جستار با رهیافت همزمانی ودرزمانی وتحلیلی به بازخوانی منش ابن غضائری و سلوک راوی شناسی و نظام باوری وی پرداخته و تلاش شده بنابر روایت پیشینیان همزمان وی و گفته های دانشیان رجالی پسینی هویت دانشی و چیستی اثر راوی شناسی وی مورد بازخوانش تحلیلی قرارگیرد.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1592_c9f0f3ed5face26b81c63aa60d955bcb.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 More hadith from view to action; The conditions of the narrators and the practice of the jurists حدیث مزید از نظر تا عمل؛ شروط محدثان و عمل فقیهان 77 106 1582 10.30513/hd.2022.3207.1125 FA سید مهدی احمدی نیک عضو هیئت علمی گروه فقه و مبانی حقوق دانشگاه علوم اسلامی رضوی امیر رضا دریادل دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علوم اسلامی رضوی Journal Article 2021 08 03 An additional hadith is one of the terms of the science of knowledge and refers to a hadith that has more in the text or document than its hadith. Some believe that a lot in the text should create a new meaning in order to be referred to as a hadith. But others consider the mere presence of too much in the text to be absolutely sufficient. Compared to many in the document, some consider the existence of one or more narrators more and others consider the existence of only one more narrator in the document as a condition for further application. The authors have studied this issue in a descriptive-analytical method based on library study and have come to the conclusion that there is no obstacle to applying more hadith to any of the above types. Another finding is that although different principles and rules are mentioned for more; But the jurists are less committed to these and in practice have referred to their principles, hadith and rijali; Such as the possibility of the narrator or scribe making a mistake in expressing or writing too much, the lack of substantive differences between a narration and other narrations, checking the authenticity of all narrators in the chain of transmission, حدیث مزید از اصطلاحات علم درایه و به حدیثی اطلاق می شود که نسبت به حدیث هم مضمون خود زیادتی در متن یا سند داشته باشد. برخی بر آنند که زیادی در متن باید معنای جدیدی را ایجاد کند تا بر آن، حدیث مزید اطلاق شود. ولی برخی دیگر صرف وجود زیاده در متن را به طور مطلق کافی می دانند. نسبت به زیادی در سند هم برخی وجود یک یا چند راوی بیشتر و برخی دیگر فقط وجود یک راوی بیشتر را در سند شرط اطلاق مزید می دانند. نگارنده‌گان این مسأله را به روش توصیفی -تحلیلی مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای بررسی نموده و به این نتیجه دست یافته اند که مانعی برای اطلاق حدیث مزید بر هرکدام از انواع فوق وجود ندارد. یافته دیگر این استکه اگر چه در کتابهای درایه، اصول و قواعد مختلفی برای مزید ذکر شده؛ اما فقیهان به اینها کمتر پایبند بوده و در عمل به مبانی اصولی، حدیثی و رجالی خود مراجعه کرده اند؛ مانند احتمال اشتباه راوی یا کاتب در بیان یا نوشتن زیاده، عدم اختلاف جوهری یک روایت با سایر روایات، بررسی وثاقت همه راویان موجود در سلسله سند، تقدیم اصل «عدم زیاده» بر اصل «عدم نقیصه»، اضبط بودن راوی.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1582_4cd315d30bcac486cd6ebc67d529fb1e.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 The virtue of pilgrimage of Imam Reza (AS) on foot, From angle of Special narrated proofs فضیلت زیارت امام رضا (ع) با پای پیاده از زاویه ادله خاص روایی 107 128 1590 10.30513/hd.2022.2978.1116 FA هانی زعفرانی دانش آموخته مرکز تخصصی حدیث حوزه علمیه قم Journal Article 2021 06 17 Researchers in the field of pilgrimage, in order to prove the virtue of pilgrimage of the Infallibles (PBUH) on foot, as a method of pilgrimage that has many enthusiasts, have relied on generalities such as the absolute virtue of walking, bowing rituals, etc which are necessary in their place. However, there are special evidences in this regard and specifically in relation to the pilgrimage of Imam Hussein (AS), Imam Ali (AS), Imam Reza (AS) and Imam Baqir (AS) which have not been fully collected and It suffers from a lack of coherent analysis and accurate signification. Therefore, these narrations still need comprehensive and systematic writings to collect, categorize and imply their significance. Among the narrations on the virtue of pilgrimage of Imams (AS) on foot, there are seven narrations related to the virtue of pilgrimage of Imam Reza (AS) on foot. The present article presents these narrations in three categories and analyzes them. Finally, the shortcomings of chain of tradition in some narrations and the shortcomings of implication in others have prevented them from accepting their implication on the virtue of the pilgrimage of Imam Reza (as) on foot. پژوهشگران حوزۀ زیارت، برای اثبات فضیلت زیارت معصومان با پای پیاده به‌عنوان یک شیوۀ زیارتی که علاقه‌مندان بسیاری دارد، به عموماتی مانند فضیلت مطلق پیادهروی، تعظیم شعائر و... تمسک جستهاند که در جای خود لازم و ضروری است. اما ادلۀ خاصی نیز در این موضوع و به‌طور خاص در رابطه با زیارت پیاده امام حسین، امام علی، امام رضا و امام باقر وجود دارد که به‌طور کامل جمعآوری نشده و از فقدان یک تحلیل منسجم و دلالت سنجی دقیق، رنج میبرد. از این‌رو، این روایات، همچنان نیازمند نگاشتههایی جامع و نظاممند است تا به جمعآوری، دستهبندی و دلالت سنجی آنها بپردازد. از میان روایات فضیلت زیارت امامان با پای پیاده، تعداد هفت روایت در رابطه با فضیلت زیارت امام رضا با پای پیاده میباشد. مقالۀ پیش رو، این روایات را در سه دسته، ارائه نموده و به تحلیل آنها پرداخته است. بررسی روایات، این نتیجه را حاصل میکند که فضیلت زیارت امام رضا با پای پیاده بر اساس ادلۀ خاص روایی و با عنوان اولی در میان روایات شیعه، مطرح نمیباشد؛ درعین حال، امکان استحباب زیارت امام رضا با پای پیاده به‌عنوان مصداقی از «تعظیم شعائر»، «تواضع» و... همچنان باقی است و پژوهشهایی نیز در این زمینه، ارائه گردیده است.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1590_abce33bcadd5f67cfe208d46b05467e0.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 Typology of historical metrics based on the validation of hadith content گونه‏ شناسی معیارهای تاریخ محور اعتبار‌سنجی محتوای احادیث 129 158 1584 10.30513/hd.2022.3470.1139 FA البرز محقق گرفمی کارشناسی ارشد علوم قرآن وحدیث دانشگاه علوم اسلامی رضوی 0000-0001-5420-9457 سیدعلی دلبری دانشیار دانشگاه علوم اسلامی رضوی Journal Article 2021 09 28 The content of suspicious news is evaluated by criteria such as the Qur'an, authentic tradition, reason, consensus, the purposes of Sharia, scientific proposition, and history. Among these, knowledge of the historical components in discovering the causes and factors of the issuance of the hadith and also applying its content to external events will be very instructive. This article seeks a typology of valid criteria for critique and analysis of hadiths that are significantly linked to the knowledge of history and historicity. These genres, which are based on narrations and rational analysis, will play a role in the formation of parallels and signs to judge the validity of the hadith. The benefit of the criterion of history in the process of critique of hadith is obtained by recognizing the reliable sources of quoting history, examining the condition of individuals and events reported in the text, and being aware of the social, political and religious characteristics of the hadith publishing space. Rational and methodical analysis of reports with analysis of peripheral analogies will also be very useful in the process of historical critique of hadith. محتوای اخبار ظنّ برانگیز با سنجه‌هایی چون قرآن، سنّت معتبره، عقل، اجماع، مقاصد شریعت، گزاره علمی و تاریخ ارزیابی می‌شوند. از این میان، آگاهی از مؤلفه‏های تاریخی در کشف علل و عوامل صدور حدیث و نیز تطبیق محتوای آن بر رخدادهای بیرونی بسیار رهگشا خواهد بود. این نوشتار با بهره از منابع کتابخانه ای و به روش تحلیلی- اکتشافی، در پی گونه‏شناسی ملاکهای معتبری برای نقد و تحلیل احادیث است که با دانش تاریخ و تاریخ مندی پیوندی معنادار دارند. دستاورد عمومی پژوهش این است که گونه‏هایی که برگزاره‌های نقلی و تحلیل عقلانی استوار هستند در قامت قرینه‏ها و نشانه‏هایی برای حکم به میزان اعتبار حدیث، نقش‏آفرین خواهند بود. در این میان، دلالتهای قطع آفرین قصص قرآن، سنت قطعیه و رخدادهای قطعی استوارترین منابع تاریخی نقد حدیث هستند. برخی از موارد اطمینان بخش مرتبط با تاریخ نیز عبارتند از: قرائن پیرامونی حدیث مانند آگاهی از شاخصه‌های اجتماعی، سیاسی و مذهبی و عادات و آداب رفتاری فضای صدور حدیث؛ شناخت منابع معتبر نقل تاریخ؛ بررسی احوال افراد و رخدادهای گزارش شده در متن و نیز تشخبص امور عام البلوی. تحلیل عقلانی و روش‌مند گزارش‏ها با واکاوی در قرینه‏های پیرامونی نیز در فرآیند نقد تاریخی حدیث بسیار سودمند خواهد بود.

https://hd.razavi.ac.ir/article_1584_eeff5ee62403be896f082dc24c6cb747.pdf

دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های حدیثی 2676-6361 5 9 2021 08 23 An investigation into hadiths conflict resolution methods from Sheikh Ansari's viewpoint واکاوی روش‌های رفع تعارض اخبار از دیدگاه شیخ انصاری 159 180 1581 10.30513/hd.2022.3131.1122 FA علی نصرتی استادیار گروه فقه و مبانی حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران سید ابوالقاسم حسینی زیدی استادیار گروه فقه و مبانی حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران محمدحسن قاسمی استادیار گروه فقه و مبانی حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران Journal Article 2021 07 19 Conflict and difference of hadiths means inconsistency in content and reasoning of two or more hadiths. The issue of resolving the conflict and difference of hadiths, except in a few cases, is related to the understanding and knowing the purpose of the hadith, not to the critique, purification, and distinction of the valid hadith from the invalid one. The present research has investigated the methods of resolving the news conflict in viewpoint of Sheikh Ansari in a descriptive-analytical method and has concluded that: The Grand Sheikh uses the three methods of addition, preference, and selection - maintaining the mentioned order - in order to resolve the news conflict - in such a way that the customary addition takes precedence over implementation of preference rules, and if customary adaptation and addition is not possible, he refers to the preferences in order to prefer one of the two conflicting news over another and if there is no preference, it is time to select and he selects one of the two conflicting news. Accepting the generality over specific, absolute over constrained, government and entry, accepting the command over recommended one, prohibition to forbid, specific time and taqiyyah (hide and on-time action) are the most common methods of addition between conflicting narrations in the viewpoing of Sheikh Ansari. تعارض و اختلاف احادیث به معنای ناسازگاری در مفاد و مدلول دو یا چند حدیث است. بحث رفع تعارض و اختلاف احادیث ـ به جز موارد اندک ـ به فهم و منظورشناسی حدیث مربوط می‌شود نه به نقد و پاک‌سازی و تشخیص حدیث معتبر از نامعتبر. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی به واکاوی روش‌های رفع تعارض اخبار در دیدگاه شیخ انصاری پرداخته و به این نتیجه رسیده است که: شیخ اعظم، برای رفع تعارض اخبار از سه روش جمع، ترجیح و تخییر ـ با حفظ ترتیب یاد شده ـ استفاده می‌کند بدین صورت که جمع عرفی را بر اجرای قواعد ترجیح مقدّم می‌دارد و اگر جمع و سازگارسازی عرفی امکان نداشته باشد برای ترجیح یکی از دو خبر متعارض بر دیگری به سراغ مرجّحات می‌رود و چنانچه ترجیحی در میان نباشد، نوبت به تخییر می‌رسد و یکی از دو خبر متعارض را برمی‌گزیند. حمل عام بر خاص، حمل مطلق بر مقید، حکومت و ورود، حمل صیغه امر بر استحباب، حمل صیغه نهی بر کراهت، حمل بر زمان خاص و حمل بر تقیه از شایع‌ترین روش‌های جمع بین روایات متعارض در نگاه شیخ انصاری می‌باشد

https://hd.razavi.ac.ir/article_1581_5997f8a6fde866501555feb518b151b5.pdf